Elk jaar creëren een aantal jongeren van diverse pluimage een spektakel dat opgevoerd wordt tijdens het Babelfestival (3 en 4 april, Théâtre Marni). Dit jaar krijgt hun samenwerking een vervolg tijdens de Zinneke Parade.
Hoe begint men aan een spektakel van dergelijke omvang met jonge amateurs, die soms voor de eerste keer met een artistieke creatie kennismaken? Welke metamorfose ondergaat het spektakel vooraleer het in de straten opgevoerd kan worden, ook al werd het reeds van in het begin geconcipieerd in het kader van de Parade? Voor het publiek wordt het een complete verrassing!

Voor al deze jongeren die het niet altijd even makkelijk hebben, is het een ware verademing om op de planken te staan en artiest te zijn – ook al duurt het niet langer dan de tijd van een voorstelling. Repeteren voor de Watertovenaar is onderduiken in een imaginaire wereld, ontsnappen uit hun wijk, de dagelijkse realiteit ontvluchten…
Mohammed Allouchi, kunstenaar en bezieler van deze voorstelling, zegt hierover: “Wanneer je aan zo’n project werkt, mag je niet vergeten vanwaar deze mensen komen. Voor je aan de slag gaat met deze jongeren, moet je weten wie ze zijn, moet je interesse hebben voor hun leefwereld. Theater wordt dan een middel dat hen helpt volwassen te worden: er komt teamwerk bij kijken, ze moeten instructies opvolgen, zichzelf tonen aan een publiek en weten om te gaan met stress op de dag van de vertoning… Het gaat om een lang – maar plezant – leerproces. Dit is niet de voorstelling waar ikzelf als kunstenaar van droom, maar het moet voor het publiek zo aangenaam mogelijk zijn en voor de deelnemers zo leuk mogelijk om te spelen. Ze moeten ernaar uitkijken om in hun rol te kruipen!”

24 mars : Z – 68 (matin)

Tandis que les étudiants en architecture bercent leur gueule de bois, ce qui, à en juger par le nombre de bouteilles vides abandonnées sur le terrain, va leur prendre quelques jours, nous débarquons, ma scénographe préférée et moi-même, dans bellevue abandonné.
Nos Z-collègues doivent être quelque part, à quatre pattes dans les fourrés, en ce lundi de pâques, en train de ramasser des œufs, et nous en profitons pour grignoter sournoisement de l’espace.
En installant l’atelier de costumes ; on s’engueule sauvagement sur les questions de l’ éternel et de l’ éphémère (comme tous les deux ans). Je finis par reconnaître que préparer une parade avec une mentalité de bâtisseur de pyramides relève de la psychiatrie, mais c’est un repli stratégique.

24 mars : Z -68 (soir)

Première répétition de Ferrailles & Bidons au Bellevue Social Club (caves de bellevue fraîchement récurées)
Samedi, c’était « desert storm », aujourd’hui, c’est « ambiance guerre chimique ».
Les artistes avec qui on partage la cave doivent travailler le polyester. J’éprouve une tendresse particulière pour l’épouvantable puanteur du polyester à cause de l’époque où on fabriquait des tambours en fibre de verre dans ma cave, mais je doute de pouvoir faire partager cette douce nostalgie à mes collègues et disciples.
Heureusement, après quelques minutes, la pollution sonore remporte une nette victoire sur la pollution chimique : nos voisins déclarent forfait pour la soirée.
Elle avait déjà commencé de façon inquiétante, la soirée, alors qu’en principe, Ferrailles & Bidons, c’est tranquille, rodé, au point, déjà expérimenté avec des sujets de toutes sortes, des doués, des pas doués du tout, des pas très réguliers, des enthousiastes de la première fois qu’on ne revoit jamais, des lents à la détente, de tout. Il faut réussir à faire faire quelque chose aux pas doués du tout avant que les autres ne meurent d’ennui, ce qui n’est pas simple, mais ça va, on sait comment faire. Seulement, il y a une catégorie d’humains avec qui je ne sais pas du tout comment faire et justement, ce soir-là, j’en ai vu arriver deux, à lunettes, de petite taille, avec une coupe de cheveux que personne ne choisirait soi-même, et là, trompé par la pénombre, je me suis écrié (intérieurement) : aaaarh des ENFANTS !
Ca doit être parce que j’ai gardé un mauvais souvenir de l’école, mais j’ai tendance à penser que les enfants sont capable d’apprendre n’importe quoi plus vite que les autres à condition qu’on n’essaye pas de le leur enseigner. Je ne sais pas si les membres du corps enseignant cachent leur auréole sous leur moumoute ou s’ils souffrent au contraire d’une perversion particulière, en tous cas moi, personnellement, je n’arrive pas à apprendre quoi que ce soit à qui que ce soit qui n’ait pas encore produit suffisamment d’hormones.
Après ce moment de terreur, j’ai appris avec soulagement qu’ils devaient avoir, ces deux nouveaux, dans les 15 ans ; comme quoi le genre Harry Potter fait plus juvénile que le look gangsta.
Donc, s’ils reviennent la semaine prochaine comme ils me l’ont assuré avec enthousiasme, ça nous fera, en comptant les trois qui n’étaient pas là mais qui y sont d’habitude, plus les quatre qui y étaient, pas loin d’une dizaine de ferrailleurs-&-bidonneurs, à quoi on peut ajouter les 3  tapeurs habituels de la Flibuste.
Ca commence a aller, mais bien sûr, à condition de rendre tout ce public moins volatile.

Prochains épisodes : Z -65 Qu’est-ce que Almir goupille à bellevue avec les marionettes ?
Z -63 Qui est la mystérieuse Michù ?

http://picasaweb.google.nl/jan.p.janssen/Zinneke2008Jan

enjoy!

Blog International!

enjoy!

http://www.flickr.com/photos/isabelwgm

http://picasaweb.google.com/isabelwgm/ 

De/van Isabel Wagemans (Indymedia)

http://picasaweb.google.be/wesley.schoonjans

De/van Wesley Schoonjans (Indymedia)

http://www.flickr.com/photos/esdanitoff

De/Van Michel Van Reysen (Esdanitoff) – Indymedia

Workshop  – Evere

Workshop – Chapelle L Ht 

télécharger le texte du chant de la zinode GARE

Hallo iedereen,

hierbij een kort verslag van de workshop van 16 februari.
Een beetje laat, waarvoor mijn excuses. Maar ik heb een week zonder computer gezeten, vandaar.

Zaterdagochtend… het moment waarop we – min of meer uitgeslapen – afgesproken hebben. Iedereen is goedgezind en heeft er zin in. Bedankt!

Na de gebruikelijke korte kennismaking en de daaraan verbonden spelletjes, hebben we aan het contact gewerkt. Door te kijken, via het lichaam… is het water doorgesijpeld.

Het water is bij ons binnengedrongen. We hebben ontdekt hoe onze lichamen vol water zich konden verplaatsen zonder opgeblazen of neerslachtig te lijken!

Personages van water deden hun intrede. Ze hadden een naam, een beroep, een eigen persoonlijkheid en ze kletsten er op los.

Het belangrijkste dat we van deze sessie moeten onthouden, is dat we vanuit ons hart een waterbeweging maakten. De link met elkaar uitbouwen door onze eigenheid te ontwikkelen, ons lichaam van water zichtbaar maken, anderen durven benaderen met woorden.

Na een pauze met picknick en enkele oefeningen zijn we de stad ingetrokken.

We hebben ons in het bijzonder gefocust op de groepsbeweging die water kan aannemen in een stedelijke omgeving.
Ik onthoud vooral het draaikolkeffect van een golf die in aanraking komt met een paal.
Een golf die één wordt met muren, portalen, auto’s…
Een golf die paradeert als een groep dolfijnen.
Een golf die smalle steegjes inneemt.
Een golf die mensen overspoelt en via hen ook weer terugstroomt.
Momenten waarop stilgestaan kan worden.
Momenten samen met de hele groep maar ook momenten waarop we ons tussen het publiek begeven.

Als gevolg van deze tweede workshop, denk ik dat onze parade zich op twee niveaus aan het ontwikkelen is.
In een eerste luik is de golf een kern van water die zichzelf voortbeweegt in functie van het terrein waarop hij zich bevindt. Het water kan infiltreren, naar beneden storten, tot een draaikolk uitgroeien, zichzelf in bedwang houden, terugvloeien…
De golf kan de choreografie van een groep dolfijnen overnemen.
In een tweede luik kan de groep opgaan in het publiek en zich onderscheiden van de toeschouwers door een waterachtige aanwezigheid. Misschien kunnen de kijkers ook gewoon aangesproken worden…
Daarna moeten we vanuit de massa natuurlijk weer allemaal terug samen komen, door aanstekelijke bewegingen bijvoorbeeld, of door geluiden…

Het zijn vooral deze beelden die me zijn bijgebleven van de workshop van 16 februari.

Ik denk dat het belangrijk is om verder te blijven werken vanuit het hart, door naar de groep te blijven luisteren.
Vloeibare choreografieën uitwerken en hun metamorfose in een stedelijke omgeving.
Oefenen hoe we ons als golf tussen de toeschouwers kunnen verspreiden en vanuit die chaos weer terug kunnen vloeien tot één homogene groep.
Werken aan het geluid, de stem, woorden.
Laten we de trossen losgooien!

De volgende workshop vindt plaats op zaterdag 1 maart, nog altijd in de Kazernestraat 37. Afspraak vanaf 10 uur. Breng je brooddoos mee, gemakkelijke kleren en je beste beentjes! Deze workshop wordt begeleid door Gilles Delvaux. In de voormiddag komen Olivier Caudron en Philippe Borg langs voor een eerste kennismaking met de kostuums. Iedereen mag trouwens oude kleren meebrengen, zodat we kunnen passen, experimenteren en spelen!!!

En om af te ronden: De Golf staat open voor iedereen en we hopen dat hij enorm groot wordt. Stuur deze mail door, maak er een vloedgolf van!

Ik zou het wel leuk vinden dat wie zaterdag komt vooraf even een seintje geeft. Nog een prettige week!

Sonia